Selecteer een pagina

Gesnik

‘Mama…’ hoor ik zachtjes van boven.

Meer gesnik

‘Mama’ nu iets harder.

Met een zucht sta ik op van de bank. Kijk naar mijn man en rol (bijna) met mijn ogen.

‘Doe lief’ zegt hij nog tegen mij.

Gelukkig moet ik twee trappen op. Gelukkig, omdat dit mij even de pauze geeft om te ontdekken wat er in mijn gedachten gebeurt. Fraai is het niet… Dit is wat ik door mijn hoofd zie schieten:

Mijn kind ligt te huilen,
Hij zou eigenlijk rustig moeten gaan slapen,
Ik word geroepen, alsof ik iets kan oplossen,
Ik ben moe en wil even lekker zitten.
Hij zorgt ervoor dat ik in actie moet komen.
Als je negen bent, hoef je toch niet meer te roepen.

Verwachtingen, persoonlijke aanvallen en schuld zie ik verborgen in deze gedachten.
Ik denk ze en daardoor voel ik ze.
Het gaat hier niet om een waarheid, maar om een heel menselijke ervaring

Nu ik een kijkje achter mijn ervaring heb genomen, ontstaan er nieuwe gedachten.

Ieder mens kan altijd nieuwe gedachten krijgen, in elk moment. Wat er nu in mij opkomt zorgt voor een heel andere ervaring.

Ik hoef er alleen maar te zijn.
Hij is helemaal oké.
Hij heeft (net als ik) weleens een verdrietige ervaring.
Die duurt heus niet eeuwig.
En, later zal ik echt geen spijt krijgen van de keren dat ik mijn kind geknuffeld heb.

Rustig stap ik zijn slaapkamer binnen

‘Mama, ik heb last van nare gedachten!’ zegt hij en laat zich in mijn armen vallen terwijl ik op de rand van het bed ga zitten.

Ik aai hem.
Ik kriebel hem op zijn rug.
Ik vertel dat ik heel veel van hem hou, dat hij helemaal oké en perfect is.

Verder zijn we stil.

Ik voel totaal niet de behoefte om het over die nare gedachten te hebben. Om ze in leven te houden door erover te praten. Hij hoeft mij geen verhaal te vertellen over zijn gedachten. We hoeven ons denken niet te geloven, niet vast te houden. Ik heb liever dat ze voorbij kunnen trekken en er ruimte ontstaat voor iets nieuws, net zoals dat bij mij gebeurde onderweg naar boven.

Door te praten over gevoelens en gedachtes houden we ze vaak langer vast.

‘Mama?’ vraagt hij dan

‘Ja’ zeg ik vragend terug

‘Ik kan ook nog even gaan lezen toch?’ vraagt hij rustig, bijna opgewekt.

‘Tuurlijk kun je dat,’ zeg ik. ‘Je mag lezen wanneer je zelf wilt.’

‘Ik lees altijd één hoofdstuk en dan ga ik slapen,’ antwoordt hij. ‘Maar ik kan natuurlijk ook nog even verder lezen!’

Ik hoor aan hem dat dit vanuit rust opkomt en een goed idee voor hem is. Afleiding van het denken zou je kunnen zeggen. Niet een standaard oplossing die altijd werkt. Maar het is duidelijk dat dit is wat er nu moet gebeuren. Hij is voor mij een voorbeeld van wijsheid en veerkracht.

Zelf opgelegde regels

Mijn jongste zoon heeft zichzelf de gewoonte aangeleerd om elke avond één hoofdstuk te lezen. Dit soort gewoontes bedenken we allemaal, we stellen regels en richtlijnen voor onszelf op. We creëren.

Gewoontes zijn handig, want ze schelen ons een hoop denkwerk. Zoals: zal ik nu gaan slapen of nog even doorlezen? Wanneer je gewend bent na één hoofdstuk te stoppen, komt er vaak geen denkwerk meer aan te pas.

Gewoontes zijn onhandig als ze ons niet meer passen, als we er last van hebben. Veel mensen voelen zich dan schuldig omdat het lijk alsof ze het niet goed doen. Terwijl ze de gewoonte zelf ontwikkeld hebben.

We vergeten dat we ze ook mogen loslaten.

Wat is het fijn om dat weer opnieuw te zien. Dat niks in je leven vastligt.

Ik loop de trap weer af en voel mij een goede moeder.

Nee, geen bescheiden gedachte, ik weet het. Maar daar heb ik ook helemaal geen behoeften aan, aan bescheidenheid in dit moment!

Makkelijke relaties in de liefde te koop