Selecteer een pagina

Bezweet kijk ik naar het bord in de stationshal en mijn hart stort zeker een meter naar beneden. VERTRAGING – 20 MINUTEN staat er in grote rode letters.

Ik had al een trein gemist want de vergadering was (zoals gewoonlijk) uitgelopen. Met een extra sprintje was ik nèt op tijd voor de volgende trein, waardoor ik precies op tijd bij de BSO zou kunnen zijn. Maar met 20 minuten vertraging ben ik daar nooit om half zes. Er laait direct een gedachtenstorm hoog op in mijn hoofd.

Mijn vrouw zit vandaag in een andere provincie, zelfs als ze nu wegrijdt, redt ze het niet. Niet dat ik haar zou kunnen bereiken, want als ze cursus geeft dan hoort ze haar telefoon nooit. De bus doet er altijd langer over dan de trein, dus dat heeft geen zin om uit te zoeken. Iemand anders moet ze ophalen. Mijn broer? Mijn moeder? Die moet ook met de auto door de avondspits.”

Ik begin paniek te voelen

Terwijl ik door het station sprint op zoek naar het juiste perron (want dat hebben ze natuurlijk ook weer veranderd!), bel ik achter elkaar mijn broer, mijn moeder, mijn vader, mijn moeder en nog een keer mijn vader. Geen gehoor. Geen oplossing.

Mijn ademhaling wordt hoger en sneller, mijn hart klopt als een bezetene. Met de telefoon aan mijn oor heb ik inmiddels een trein gevonden en spring naar binnen. Dan krijg ik eindelijk mijn moeder aan de lijn.

‘Oh wat vervelend! Ja hoor, ik kan ze ophalen. Hoe laat moet ik daar zijn? Half zes? Maar de BSO is toch open tot zeven uur?’

Mijn hoofd is opeens helemaal leeg.

‘Ehh… ja. Dus ehhh, je hoeft niet te haasten hoor,’ zeg ik ‘Of weet je, ik laat wel horen als er nog meer vertraging komt, want ik kan er om zes uur zijn. Ik bel de BSO wel even om te zeggen dat ik wat later ben.’

Tunnelvisie: als teveel gedachten je blik vernauwen.

Soms word je zo opgeslokt door je gedachten dat je nog maar één weg vooruit kunt zien. In het voorbeeld hierboven was die weg: ‘iemand moet de kinderen om half zes ophalen’. Daarbij kwam het geen moment op dat die stelling een aanname was. Het is op dat moment namelijk geen aanname, maar realiteit. En ga maar eens aan je realiteit twijfelen als er zoveel gedachten door je hoofd gaan.

Op zo’n moment heb je last van tunnelvisie. Je kunt je nog maar op één ding focussen, namelijk ervoor zorgen dat er iemand om half zes voor de BSO staat. Voor andere dingen is er geen plek in je hoofd.

Het beste voor zo’n situatie en je eigen rust zou eigenlijk zijn om een stapje achteruit te nemen. Dat is waar je de wijsheid vindt die altijd een oplossing heeft. En die oplossing is bijna nooit in de richting waarin je jezelf vast had gedacht. Want anders had je niet zo vastgezeten!

Hoe zet je dat stapje achteruit?

Zijn er trucs? Tips? Een stappenplan? Nee, in ieder geval niet die altijd werken. Elke situatie is anders en zal een (iets) andere manier vragen om weer tot jezelf te komen. De ene keer kan een ademhalingsoefening helpen, de andere keer met je moeder bellen. Niks werkt altijd.

Wat zeker weten wel helpt, is begrijpen dat dit is wat er gebeurt als je een mens bent. Je bewustzijn animeert je gedachten zó levendig dat je er wel naar moet kijken. Die tunnelvisie voelt zo echt! Maar: het zijn je eigen gedachten, en die gedachten zijn nooit realiteit.

Dit is hoe de menselijke ervaring tot stand komt en als je dat meer begint te zien, dan lukt het vaker om te herkennen dat de paniekmodus niet komt door de situatie om je heen, maar door je eigen gedachtenstorm in je hoofd.

Dat inzicht betekent niet dat je het nooit meer mee zult maken. Want je bent nu eenmaal een mens. Wat het wel als gevolg kan hebben, is dat je steeds sneller in zo’n situatie ziet: ‘hé, ik draaf weer door!’ en dat je dan als vanzelf uit de tunnelvisie schiet. De wolken lijken open te breken en opeens zie je de oh zo logische oplossing als vanzelf opdoemen.

Dat is wijsheid!

Wil je meer Makkelijke Relaties?

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en ontvang het eerste hoofdstuk van Makkelijke relaties in de liefde gratis in je inbox!

Makkelijke relaties in de liefde te koop