Selecteer een pagina

In de serie Zijn-verhaal/Haar-verhaal beschrijven we dezelfde situatie vanuit twee gezichtspunten.
Lees hier Haar-verhaal over chagrijnig zijn van de honger

Ik loop het restaurant in voor de lunch en zie dat alle tafeltjes vol zitten. Er is nog één zespersoons tafel waar een vrouw in haar eentje aan een hoek zit. Ik ga aan de andere hoek van de tafel zitten. Dan bedenk ik me dat ik eigenlijk niet gevraagd heb of de plekken vrij zijn. Nou ja, ze heeft er ook niet meteen bezwaar gemaakt, het zal wel in orde zijn.

Ik stuur een sms naar Merel dat ik al binnen zit.

Terwijl ik daar zit blijft de vrouw haar telefoon pakken, bekijken, weer wegstoppen en om zich heen kijken. Ze blijft ook heel duidelijk mij niet aankijken. Ik wordt er een beetje onrustig van, en kijk om me heen of er niet een ander tafeltje vrij is gekomen.

Dan komt Merel binnen en gaat tegenover me zitten. Zij kijkt even naar onze buurvrouw aan de tafel en begint tegen mij over haar ochtend te vertellen.

Ik merk dat ik me moeilijk kan concentreren

Mijn gedachten blijven teruggaan naar onze tafel. ‘Straks heeft die vrouw vijf andere gasten die hier aan tafel willen zitten. Zij zat hier eerder dan wij. Er kwam net een ander tafeltje vrij, maar toen kwam Merel net binnen. En nu zitten daar alweer andere mensen. In die hoek is wel een tafeltje, maar die is heel klein en we gaan zo lunchen. Daar passen nooit twee borden en drankjes op. Als er dan inderdaad ineens allemaal mensen hier willen zitten? Moeten we dan een ander restaurant zoeken? Maar ik heb nu al honger!’

Opeens heb ik in de gaten wat ik aan het doen ben. Het gaat niet om de tafel, maar om mijn keuze. Ik heb keuzestress, nadat ik de keuze al gemaakt heb! Zoals wanneer je op de kaart kijkt en niet kan kiezen tussen de kroketten op brood of de club sandwich. Niet omdat ze allebei even lekker zijn, maar omdat als je de kroketten hebt gekozen, je de sandwich niet meer kunt nemen. En als je dan toch voor de sandwich bent gegaan, het idee hebben dat hij niet zo lekker was als je had gedacht en spijt hebben dat je niet de kroketten had gevraagd.

Alsof je ooit echt verkeerde kunt kiezen

Alsof het überhaupt uitmaakt wat je kiest voor je lunch.

Het maakt namelijk alleen maar uit wat je kiest, als je zelf denkt dat het uitmaakt. Je gezellige lunch wordt toch echt alleen maar verpest door jouw eigen gedachten over het eten of het kiezen zelf, niet door die Club Sandwich. En mocht jouw keuze dan uiteindelijk dan echt ‘verkeerd’ uitpakken, dan weet je op dat moment altijd wel hoe je het op moet lossen.

Het moment dat ik dit onlogische gedachtespoor zie, lost deze als vanzelf op en kom ik eindelijk echt in gesprek met Merel. Vijf minuten later komt de dochter van onze buurvrouw ook het restaurant binnenlopen en hebben we alle vier, onafhankelijk van elkaar een fijne lunch.

Wil je meer Makkelijke Relaties?

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en ontvang het eerste hoofdstuk van Makkelijke relaties in de liefde gratis in je inbox!

Makkelijke relaties in de liefde te koop