Selecteer een pagina

In de serie Zijn-verhaal/Haar-verhaal beschrijven we dezelfde situatie vanuit twee gezichtspunten.
Lees hier Haar-verhaal over cadeaus.

Zijn verhaal:

‘Heb jij nog cadeauwensen dit jaar?’ vraagt ze. Die had ik aan kunnen zien komen. Ik mompel wat terug.

‘Maak anders een lijstje,’ zegt ze vervolgens. ‘Dan kan ik ook aan anderen doorgeven wat je graag wilt hebben.’

Hrmpf. Nu moet ik op zoek gaan naar dingen die anderen aan mij kunnen geven. Kunnen ze niet gewoon zelf iets verzinnen? Zij geven toch een cadeau aan mij? En dan moet ik al het uitzoekwerk voor ze doen? Dat kost mij superveel tijd. En als ik niks vraag, dan krijg ik uiteindelijk óók cadeaus! Waar is dat lijstje dan voor nodig?

Wat is het met cadeaus vragen?

Je zou toch denken dat ze na achttien jaar wel weet wat ik leuk vind. Vroeger vroegen we ook niet aan elkaar wat de ander wilde. We gaven elkaar gewoon van die romantische rotzooi. Lekker makkelijk, naar de hartjesafdeling van de Expo en dan iets uitzoeken wat er niet al te kitscherig uitziet. Maar die tijd is voorbij.

Zelf weet ik al sinds mijn veertiende niet meer wat ik moet vragen. En dan wordt een complete lijst samenstellen een hoop werk! Want alle dingen die ik mag vragen interesseren me niet, of koop ik zelf wel als ik ze tegenkom of nodig heb. Een boek. Of een T-shirt.

Hoezo eigenlijk, wat ik ‘mag’ vragen? Ik heb best wat hobby’s, kan ik daar niet wat voor vragen? Een computerspel, of miniaturen? Zodra ik dat denk voel ik meteen weerstand.

De cadeaus die ik zou willen krijgen, vind ik niks voor op een serieus verlanglijstje. Dan denk ik dat ze mijn hobbywensen te duur of te lastig zullen vinden. Mijn lijstje is kinderachtig. Kleine poppetjes en computerspelletjes. Dat is toch niks voor een volwassen man.

Nou, laat ze dan zelf maar een sociaal geaccepteerd cadeautje verzinnen. Prima.

We varen elkaar achterna – De drie principes aan het werk

Zo spartel ik rond in het ik-weet-niet-wat-ik-moet-vragen-of-eigenlijk-stiekem-wel-maar-dat-durf-ik -niet water. En mijn vrouw roeit achter mij aan, allerlei goedbedoelde suggesties roepend. ‘Wil je geen elektrische heggenschaar? Je houdt toch van gereedschap? Of een boek over aquarelleren? Of een ingelijst schilderijtje van een kat?’ Met elke suggestie wordt mijn verwarring groter. Is dát dan wat ik  wil? Is dat sociaal geaccepteerd om te vragen? Moet ik écht een kattenschilderij op mijn lijstje zetten?

Met de drie principes heb ik gezien dat de dingen die ‘veel werk’ zijn, bijna altijd neerkomen op ‘ergens veel gedachten over hebben’. Blijkbaar heb ik een concept van wat er sociaal geaccepteerd is op de verlanglijst van een volwassen man en dat die niet overeenkomt met wat ik wil vragen. Wanneer ik niet aan die lijst kan voldoen, dan laait er een gedachtenstorm op en drijf ik de open zee op. Dan is het veel makkelijker om niet eens aan dat lijstje te beginnen.

Nu ik dat gezien heb is het opeens veel makkelijker om cadeaus te vragen. Ik weet namelijk waar ik op dit moment mee bezig ben. En daar kan ik in twee minuten een wensenlijstje bij verzinnen. En dat kunnen ze dan kopen. Of niet. Dat zijn hun zaken.

Want als ik wat anders krijg, dan is het ook prima!
Makkelijk hoor.

Wil je meer Makkelijke Relaties?

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en ontvang het eerste hoofdstuk van Makkelijke relaties in de liefde gratis in je inbox!

Makkelijke relaties in de liefde te koop