Selecteer een pagina

Bij ons in huis hebben we besloten dat we elke ochtend tussen ontbijt en lunch het thuisonderwijs moment hebben. Voor Merel en mij zijn dat onze meest productieve momenten, misschien gaf dat ons de verwachting dat dit voor onze kinderen ook zo zou zijn. In elk geval zitten we dan allebei met een van de kinderen onder onze hoede te werken aan taal, rekenen of spelling. We hebben daar inmiddels een (naar idee van de ouders) prima routine in gekregen. Daarnaast hebben we al in de eerste paar dagen een aantal dingen ontdekt.

Bijvoorbeeld: wat kan een korte pauze toch bizar goed werken. Zolang de opdrachten waar ze aan werken nog in het bekende vallen, is er niet veel aan de hand (al is de opmerking ‘ik vind het saaaaaaaaaaaaaai’ dan meestal ook niet ver weg). Maar zodra er iets nieuws van ze gevraagd wordt, slaat de frustratie al snel toe.

Frustratie aan beide kanten

Zo had onze oudste bij rekenen net een hele serie opdrachten over breuken zonder veel moeite doorgewerkt, tot hij plotseling bij de vraag kwam: ‘In Nederland wonen 16 miljoen mensen. 1/4 deel daarvan is jonger dan 20 jaar. Hoeveel mensen zijn er ouder dan 20 jaar?’
Hij begreep even weinig van de vraag, als ik begreep waarom hij het niet snapte. Met zijn verwarring steeg ook mijn frustratie. Dit was zijn laatste opdracht, ik kon de koffie al bijna proeven. ‘Kom op, maak het even af. Deze opdracht is precies hetzelfde als alle andere die je daarvoor hebt gedaan!’

Hij sloeg dicht en geen enkele (meer of minder behulpzame) opmerking van mijn kant had enig effect. Ik wilde dat hij die opdracht gewoon even afmaakte, dan kon hij gaan spelen en ik het fruit gaan snijden! Gelukkig riep Merel op dat moment ‘tijd voor pauze!’ Ik probeerde nog even tegen te sputteren: ‘maar hij hoeft alleen dit nog af te maken …’ ‘Dat kan straks ook.’

Pauze doet wonderen

Na het fruit schoof ik onze oudste zijn rekenschrift weer voor. Hij keek naar de som, dacht even na en schreef op: 12 miljoen. Het leek wel een wonder.

Nu we dit een aantal keren hebben meegemaakt met beide kinderen, hebben we de gewoonte ontwikkeld dat, als we al een tijdje aan het werk zijn en de frustratie toeslaat, we overgaan op de pauze. Dat moment is meestal te merken als de irritatie van een van de twee volwassenen aan tafel merkbaar wordt voor de ander.

Eerst afmaken waar je mee bezig bent is een concept

Dat is ons signaal om te stoppen, ongeacht hoeveel werk er nog ligt. Vooral in het begin was er nog wel een stemmetje in mijn achterhoofd dat zei: ‘Je moet je werk toch afmaken voor je pauze neemt?’ Maar hoe vaker ik zie dat het werkt, hoe meer ik begin in te zien dat ‘dingen afmaken’ ook maar een concept is. Goed om te doen wanneer het uitkomt, prima om van af te wijken als dat beter blijkt.

Voorkomt een hoop frustratie bij alle partijen, en Merel en ik kunnen eerder aan de koffie!

Wil je meer Makkelijke Relaties?

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en ontvang het eerste hoofdstuk van Makkelijke relaties in de liefde gratis in je inbox!

Makkelijke relaties in de liefde te koop