Selecteer een pagina

‘Papa, mag ik een Minecraft-wereld kopen?’

‘Ehh, wat?’

Onze kinderen spelen al een tijd Minecraft op de laptop, een computerspel waarin je zelf met blokken alles kunt bouwen wat je wilt. Een soort Lego op de computer. Af en toe worden er grote bouwprojecten opgezet, maar meestal beginnen ze door een nieuwe wereld aan te maken. Houthakken. Pijl en boog maken. Op kippen schieten. De monsters staan uit, want het moet natuurlijk niet te spannend worden hè!

Winkelen in Minecraft

In Minecraft zit ook een winkel, waarin je kostuums kunt kopen voor je poppetje, en werelden die door andere spelers zijn gebouwd. Een pirateneiland met haven en schepen. Een ruimtestation met vliegende varkens.

Mijn zoon laat het me allemaal zien. Hij wil de piratenwereld, omdat je dan met boten kunt varen en met kanonnen kunt schieten. Die piratenwereld kost drie euro. Drie echte euro’s.

‘Als jij het betaalt op de computer, dan krijg je het geld terug uit mijn spaarpot.’ Meneer heeft het al helemaal uitgedacht.

‘Ehh…’

In mijn hoofd gebeurt er van alles, ongeveer op deze manier: ‘Drie euro? Voor een digitale wereld? Dat is toch zonde van je geld? En als ik nu ja zeg, dan wil hij volgende week zeker een nieuwe wereld! En dan zometeen op de iPad ook munten kopen voor Clash of Clans, daar had hij het laatst nog over! Zo leert hij toch nooit sparen! En hij geeft echt geld uit aan dingen die niet bestaan! Ik wil dit helemaal niet!’

Mijn gedachtentrein is weer behoorlijk op gang gekomen merk ik. Mijn eerste reactie ‘nee, dat gaan we niet doen’ ligt al op mijn lippen, maar ik houd me nog even in.

Want waar heb ik nou eigenlijk een probleem mee? Met het uitgeven van geld aan ‘niet-bestaande dingen’, of met mijn gedachte dat dit gesprek nog veel vaker terug gaat komen als ik nu ja zeg? Dat laatste is uiteindelijk niet meer dan een projectie van mijzelf. Het enige dat er op dit moment gebeurt is dat mijn zoon vraagt of hij zijn zakgeld uit mag geven aan een piratenwereld waar hij enorm enthousiast over is.

Zakgeldregels

We geven onze kinderen hun zakgeld niet alleen omdat ze erom zeuren, maar ook omdat we ze iets willen leren. Namelijk omgaan met geld, of sparen. We zeggen dat ze helemaal zelf mogen beslissen waar ze het aan uit willen geven. En toch, elke keer als ze iets willen kopen dat niet binnen ons ‘goedgekeurde-aankopen-straatje’ past, gaan onze alarmbellen af. Ze willen een pakje Pokémonkaarten kopen en wij zien ze in de verre toekomst roekeloos met geld smijten in het casino.

We hebben een hoop concepten over wat goed en slecht is om te doen met geld. Maar ook dat blijven allemaal concepten. Ikzelf kan weinig met Pokémonkaarten en Minecraft-werelden, dus voor mij persoonlijk zou dat inderdaad een slechte uitgave zijn. Maar die vele USB- en HDMI-kabels waar ikzelf regelmatig mee thuiskom die zeggen de kinderen dan weer heel weinig.

3p blog minecraft schedel Makkelijke Relaties drie principes relatiecoaching

Het is jouw geld

‘Ja hoor, dat is goed.’ zeg ik uiteindelijk tegen mijn zoon. Ik heb een gesprekje met hem over waarom ik er zo lang over na moest denken, en waarom ik er zelf geen drie euro voor over zou hebben. Na afloop wil zoon nog steeds zijn piratenwereld kopen.

‘En, is het leuk?’ vraag ik een half uur later.

‘Ja! Ik ben alle kasten in alle huizen leeg aan het halen en er zwemmen haaien in het water! Aan deze kant is een gezonken schip en daar staat een hele grote brandende schedel op een rots. Maar de schepen kunnen niet echt varen, dat is wel jammer.’

Sindsdien heb ik hem niet meer gehoord over het kopen van digitale producten.

Wil je meer Makkelijke Relaties?

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en ontvang het eerste hoofdstuk van Makkelijke relaties in de liefde gratis in je inbox!