Selecteer een pagina

In dit artikel ga ik uit van de volgende definitie van fantaseren: al het denken dat niet over het nu gaat. Denken aan het verleden en toekomstgedachten zijn daarmee fantasieën. Waarom ik deze definitie hanteer kun je lezen in het blog: Het verschil tussen realiteit en fantasie. Realiteit is wat mij betreft alles wat je op dit moment ervaart.

Wat leerde ik daarover van spelen met mijn kinderen?

Mijn fantasieën zijn rampscenario’s

Voordat ik met je deel wat ik heb geleerd van en over de fantasieën van kinderen, wil ik met je delen hoe ik mijn eigen fantasieën regelmatig ervaar. Wanneer ik terugdenk aan dingen die ik heb meegemaakt of mijzelf alvast vooruitschiet in een zelfverzonnen toekomst, ben ik (onbewust) vaak bezig met het toevoegen van de elementen: mislukkingen, vergissingen, missers, schaamte, onvolmaaktheid en onmogelijkheden.

Kortom, ik maak van herinneringen makkelijk een leuk-geprobeerd-maar-het-is-mislukt-ervaring.
En van mijn toekomst zou-je-dat-nu-wel-doen-want-dat-gaat-vast-mis-momenten.

Het maken van rampscenario’s op het gebied van sociale contacten, werk en gezin zijn een van mijn specialiteiten. Het lijkt wel of ik de onderliggende gedachten meedraag: het is onmogelijk om het goed te doen. Wil ik dan echt mijn ongeluk creëren? Nee, zeker niet, maar onbewust heb ik bedacht dat de focus op wat niet goed is, normaal is.

Maar in feite is het zinloos en pijnlijk

Kinderfantasieën zijn de ware realiteit

Ik vind het een verademing om jonge kinderen te observeren, om met ze te kletsen en te spelen. Waarom? Omdat ze juist de andere kant op lijken te denken. Ze zien mogelijkheden, denken groots en zijn alles wat ze maar willen. Van Bob de Bouwer tot tovenaar, van poes tot prins. Omdat ze op dat moment daadwerkelijk ervaren wat ze denken, gaat het in mijn definitie niet om fantasieën, maar om de realiteit!

Kinderen zijn in staat om daadwerkelijk een realiteit van ‘poes-zijn’ te ervaren. Wij doen het af als kinderspel. Maar dat is wat wij ervaren in onze realiteit. En in mijn geval is dat een realiteit waarin meer onmogelijk is dan mogelijk. Het lijkt wel of met de jaren er heel wat zaken van het lijstje van mogelijkheden is opgeschoven naar het lijstje met onmogelijkheden.

Moeten kinderen onze realiteitszin leren?

Tijdens het opgroeien lijken wij het als volwassenen normaal te vinden dat kinderen hun manier van zijn, van leven in het nu, kwijt raken. Dat ze meer gaan denken in onmogelijkheden zoals de volwassenen om hun heen. We denken zelfs dat wij ze dat moeten leren, ze moeten opvoeden.

Alsof kinderen mee moeten kijken in onze realiteit die we creëren door na te denken over zoiets als verleden en toekomst. Waarom zou dit beter zijn? Geniet ik nu meer van een dag dan mijn kinderen? Dat durf ik heel hard te betwijfelen.

Wat ik als realiteit zie, is mijn fantasie van onmogelijkheden
Wat kinderen fantaseren, is hun realiteit vol mogelijkheden

Ik hoef niet voor mijn kinderen te bepalen wat er op hun lijstje van mogelijkheden staat. Dat zoeken ze zelf wel uit. Dit is precies waarom ik kan genieten van hun aanwezigheden, van hun spel. Ze helpen mij realistisch te zijn!

Wil je meer Makkelijke Relaties?

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en ontvang het eerste hoofdstuk van Makkelijke relaties in de liefde gratis in je inbox!

Makkelijke relaties in de liefde te koop