Selecteer een pagina

Tevreden zit ik voor het raam in een grote zachte stoel. Ik word verwarmd door het lentezonnetje. De kinderen zijn net naar school gebracht en ik neem een slok van mijn koffie. Ik kijk naar een ekster die parmantig door ons postzegel-grasveldje rondstapt, rare geluiden maat en een deel van de achtertuin omploegt.

“Goh, ik heb al een tijdje geen nieuw artikel meer geschreven.”

“Ik zou weer eens een stukje moeten plaatsen op mijn blog.”

Slok

“Ja, ik moet er een gewoonte van maken om te schrijven.”

“Dat ik elke week een stukje typ ofzo. Of om de week. Regelmatig in elk geval. Dan moet ik wel zorgen dat ik geen één keer oversla, want dan breek je de ketting.

En dan is het pas echt moeilijk om weer te starten.”

Slok

“Maar wat moet ik schrijven dan? Ik heb geen inspiratie… Misschien moet ik in mijn oude stukjes terugkijken welke er de meeste reacties kregen. Dat zijn mijn beste stukjes. Toch?

Maar kan ik dat wel? Laatst las ik een van mijn eigen stukjes terug en toen dacht ik ‘huh, heb ik dat geschreven? Hoe dan?’ Dat lukt me nooit nog een keer!

Zie je wel, ik moet echt veel regelmatiger schrijven. Je moet de oefening er in houden. Anders wordt je roestig.

En Merel vroeg laatst of ik een stukje van haar wilde lezen. Dat was echt goed! Zo kan ik toch helemaal niet schrijven. Want ja, die schrijft ook gewoon superveel. En haar nieuwsbrief heeft ook echt een miljoen abonnees, die van mij maar twee ofzo. Merel en mama.

Misschien moet ik er maar gewoon mee stoppen ofzo. Delete ik de hele rotzooi. Het gaat toch allemaal veel te langzaam. Zo traag! Ik ben er echt helemaal klaar mee.”

Slok

“Gatver, koude koffie. Heb ik weer.

En ik wilde alleen maar even hier rustig zitten en naar buiten kijken. Ik moet zo nog boodschappen gaan doen en de rest van de dag is ook al volgepland. Daar moet ik ook echt een keer wat aan doen hoor. Misschien moet ik maar een cursus mediteren gaan volgen. Ik ga er vanmiddag naar zoeken. Ik zal het maar op mijn ToDo lijstje schrijven, anders weet ik zeker dat ik het ga vergeten. Waar is mijn lijstje ook alweer? Ook al kwijt! Kak!”

Oops, I did it again.

Zonder het door te hebben stapte ik in mijn eigen gedachtetrein en liet me meevoeren naar een plek waar ik helemaal niet wilde zijn. Van Tevreden naar Gestrest in één kopje koffie. En het begon allemaal met één gedachte.

Voordat ik kennismaakte met de Drie Principes zou dit makkelijk de rest van mijn dag kunnen verpesten. Gestrest naar de supermarkt, nog gestrester naar mijn afspraak, gesloopt de kinderen ophalen van school, kwaad koken, ’s avonds chagrijnig op de bank.

Mét de Drie Principes kan me dit nog steeds overkomen, maar begrijp ik wat er gebeurt. Daardoor kan ik het makkelijker loslaten. En het mezelf vergeven.

Even een nieuw kopje koffie zetten.

Wil je meer Makkelijke Relaties?

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en ontvang het eerste hoofdstuk van Makkelijke relaties in de liefde gratis in je inbox!

Makkelijke relaties in de liefde te koop