Selecteer een pagina

Troost halen uit iets buiten jezelf, bijvoorbeeld via een knuffel, is altijd een illusie.

‘Wil je nu al een knuffel uitzoeken?’ vraag ik verbaasd aan mijn lief, terwijl we naar de stad fietsen voor een lekkere lunch ‘Ik ben pas net 4 maanden zwanger. En knuffels krijgen we zeker weten nog in overvloed.’

‘Ja, dat is wel zo,’ zegt hij. ‘Maar wil je dan ook niet liever zelf de knuffel van je kind uitzoeken?’

‘Waarom?’ vraag ik. ‘Is dat nu ook al iets belangrijks?’ Ik denk aan onze vrienden die met een heel ritueel gevierd hebben dat hun oudste nu een tiener is. Naast de gewone Nederlandse kringverjaardag, hebben ze met het hele gezin een speciaal mes gesmeed in een heuse smederij.  Voor de gevaarlijke jaren die nu komen…?

‘Nou, belangrijk is het uitzoeken misschien niet,’ zegt hij. We remmen voor het rode stoplicht. ‘Maar een fijne knuffel is dat natuurlijk wel. Ik vind dat wij het beste zelf kunnen beoordelen welke geschikt is.’ Ik val in de ene verbazing na de andere. Ik kijk hem van opzij aan nu we toch stilstaan. Hij kijkt bloedserieus.

‘Meen je dit nou?’ vraag ik dan. Hij kijkt mij aan.

‘Had jij vroeger geen knuffel dan?’ nu is hij degene die verbaasd klinkt. Het wordt groen, we rijden verder.

‘Jawel,’ antwoord ik.

‘Nou dan,’ zegt hij. ‘dan weet je toch hoe fijn een lekker zachte knuffel kan zijn. Die geven zoveel troost en zijn je vriend voor het leven.’

‘Oh, je had me bijna!’ zeg ik lachend. ‘Vrienden voor het leven, die is goed! Ik dacht even dat je het serieus meende.’

‘… Maar, dat is ook zo,’ zegt hij. ‘Als ik als kind mijn knuffel kwijt was geraakt, was ik gestorven van verdriet!’

Knuffels die troost bieden

Dat sommige kinderen zoveel fijne troost vinden bij hun knuffel is heerlijk. Het zijn ware vrienden en geven altijd en onvoorwaardelijk steun. Toch is het een illusie. Als we volwassen worden doorzien we dit. Die knuffel is wat jij denkt dat hij is.

Is dat dan erg? Moeten we kinderen daarom gaan uitleggen dat ze dit verzinnen? Nee hoor, dat komt vanzelf wel, of niet, ook prima. Ja natuurlijk, je hele leven met die knuffel doen is toch heerlijk!

Raar? Jij doet het ook alleen misschien niet met een knuffel. Als volwassenen zoeken we dezelfde troost in andere zaken. Denk aan spullen verzamelen, geld uitgeven, drinken, eten. Is dat dan erg? Nee hoor, dat moet je zelf weten.

Laten we onze kinderen lekker vrijlaten hun eigen illusie te creëren zoals ze willen. Het is hun leven. Je eigen fijne herinneringen van jouw knuffel zijn niet één op één over te brengen op je kind. Die maakt zijn eigen gewoontes binnen de illusie wel.

Creëren met illusies, niks mis mee.

Sterker nog, illusies creëren is het enige dat je kunt doen. Dat is het spel van het leven. We beleven alleen ons eigen denken, niet meer en niet minder. Heerlijk toch, als jij nog steeds geniet van een liefhebbende, troostende knuffel. (In de illusie lijkt dit ook veel gezonder dan troost zoeken in bijvoorbeeld alcohol.)

Problemen ontstaan pas als je in verzet gaat. Als je illusies hebt bedacht die je liever niet wilt zien. Dat verzet kost ons energie, we krijgen het idee dat we onze eigen illusie moeten veranderen. Maar dat is als schoppen tegen een luchtspiegeling. Het is al een illusie, het is er niet echt. Je hoeft niet hard te werken. Wat gaat helpen, is dit systeem doorzien en inzichten opdoen over je eigen leven. Zien dat je bewustzijn je gedachten levensecht voor je animeert. Dat je daardoor gaat geloven dat er echt een buitenwereld is die bij jou iets teweeg kan brengen, terwijl dat niet waar is. Zien hoe jouw eigen ervaring werkt, dat is zo fijn.

En even heerlijk knuffelen met je knuffel natuurlijk, dat ook!

Wil je meer Makkelijke Relaties?

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en ontvang het eerste hoofdstuk van Makkelijke relaties in de liefde gratis in je inbox!