Selecteer een pagina

Onze jongste zat vorige week tijdens het thuisscholen ‘My Smart Horse’ te spelen, een computerspelletje waarmee je tafels kunt oefenen.

Nou ja, tafels oefenen, je bent meer met je paard bezig dan met de tafels. Je kunt wedstrijden racen, die je wint door zo snel mogelijk tafelsommen uit te rekenen. Maar tussendoor ben je je paard aan het wassen, afborstelen, voeren, accessoires voor hem aan het kopen en zijn haar aan het verzorgen.

Ik keek mee terwijl hij het speelde en kon me goed voorstellen dat hij het een leuk spelletje vond. Ik zou het zelf ook leuk hebben gevonden namelijk. En met die gedachte zat ik opeens weer op mijn eigen basisschool, tijdens een van de vele Sinterklaasvieringen.

Groep zes denk ik? Via onze ouders werd ons gevraagd wat we wilden krijgen ‘van Sinterklaas’. Ik kan het me niet meer precies herinneren, maar volgens mij werd ons de keuze gegeven tussen een My Little Pony en iets anders.

Meisjesspeelgoed

No way dat ik iets anders zou kiezen dan de My Little Pony. Ken je die nog? Zo’n klein plastic paardje met lange haren en een lading accessoires er bij. Borstels, emmers, spiegels (wat moet een paard met een spiegel?), en nog meer. Volgens mij had ik toen niet zoveel met haarverzorging of met paarden in het algemeen. Maar het hebben van een set héle kleine spulletjes die je ook nog écht kon gebruiken, daar zat een magische aantrekkingskracht in.

Tot het moment dat ik mijn cadeautje uit mocht pakken in de kring.

Toen voelde ik opeens alle ogen op mij gericht, en zag die paarse My Little Pony met roze haren opeens door de ogen van mijn klasgenoten. In mijn hoofd hoorde ik: meisjesspeelgoed.

Nu kun je heel veel zeggen over (en is er ook al heel veel gezegd over) het genderneutraal maken en aanbieden van speelgoed, maar ik vind vooral die gewaarwording bij mijzelf in dat moment interessant.

Totdat ik daar in de kring zat en mijn cadeau openmaakte had ik er echt niet bij stilgestaan hoe een ander het paardje zou zien. Ik vond het interessant, mooi en wilde het graag hebben. Verder dan dat gingen mijn gedachten denk ik niet.

Door de ogen van een ander kijken

Af en toe komt het opeens voor dat je iets plotseling door de ogen van een ander bekijkt. Ik had alleen mijn eigen gedachten gehad over de My Little Pony, totdat ik er een in mijn handen had terwijl er anderen om mij heen zaten.

Er kan zomaar er een nieuw perspectief in ons op komen. We interpreteren een gezichtsuitdrukking of een uitspraak. Het is alleen nooit daadwerkelijk het perspectief van de ander waar je vervolgens aan denkt. Ook al kon ik toen wel door de grond zakken, ik kan me niet herinneren dat er in die kring of daarna door mijn klasgenootjes mee gepest ben. Misschien werd er wat gegiecheld, misschien vul ik dat achteraf in.

Een ander zichtspunt

Ja, je beziet een situatie of een My Little Pony ineens van een andere kant. Maar dit komt nog steeds alleen op in je eigen gedachten en is daarmee niet meer of minder waar dan wat je daarvoor dacht. Net zoals het niet mogelijk is om rekening te houden met iemand anders, is het niet mogelijk om door de ogen van een ander te kijken.

Het is jouw eigen, nieuwe blik waar je door kijkt, niet de blik van een ander. De uitspraak of lach die je positief of negatief interpreteert, komt via je denken in je bewustzijn. Je geeft er zelf een draai aan. We ervaren het leven altijd van binnen naar buiten. Ook wanneer we een reactie van iemand anders ervaren en daardoor een nieuw perspectief zien. Het ontstaat in ons eigen denken.

Makkelijke relaties in de liefde te koop