Selecteer een pagina

‘Maar jij draagt toch helemaal geen jurkjes?’

‘Vroeger niet nee.’

Wat we denken te weten

We hebben plaatjes in ons hoofd. Of hokjes. Vol met informatie over de mensen in ons leven. We verzamelen losse weetjes en breien er een mens van. Een gedachtenmens. Met een persoonlijkheid, karaktertrekken, voorkeuren, eigenaardigheden en een uiterlijk.

Gedragingen die we waarnemen, interpreteren we. Uitspraken geven ons stukjes waarheid over de ander. En wat we niet weten, dat vullen we naar beste inzicht in.

Zo krijgt iedereen in onze omgeving vorm. Onze ouders, vrienden, partner en ook wie we zelf zijn stoppen we in een hokje.

Veranderen is natuurlijk, ‘normaal’ blijven niet

Het gevolg van al deze gedachtenconstructies is dat we bewijzen blijven zien voor wat we al over de ander denken te weten. We lijken zo steeds dezelfde persoon te ontmoeten.

‘Zie je wel, doet hij het weer!’

‘Ik zal maar geen vis maken als ze komen eten.’

‘Moet je die glitters zien, dat is zéker niet mijn type.’

Met steeds dezelfde persoon ontmoeten is niks mis. Dit kan handig, gezellig en leuk zijn. Tot zo ver geen probleem. Het wordt lastig als je vervelende gevolgen gaat ondervinden van je eigen hokje of het hokje dat je hebt opgebouwd over andere mensen. Vervelende types om je heen? Last van je eigen zwakke karakter?

Weet dan, het idee dat mensen blijven zoals ze zijn, een onnatuurlijk idee is. Eerlijk gezegd is dit de grootste onzin die we ooit met elkaar bedacht hebben en ook nog zijn gaan geloven.

Bij kinderen vinden we het vaak nog normaal dat ze veranderen.

Dat smaken zich ontwikkelen en fases voorbijgaan. Maar kinderen zijn net zo goed mensen. Of beter gezegd, mensen zijn net zo goed kinderen. Veranderen is het natuurlijkste dat er is.

Je leuke baan vind je na een paar jaar misschien niet meer leuk.

Je probeert eens een andere haarkleur.

Wisselt eens van partner.

Probeert nieuwe gerechten, vakantiebestemmingen, inrichting en hobby’s.

Doet dan eens assertief, bazig. Vervolgens vriendelijk, behulpzaam of totaal onverschillig.

Oude foto’s waar we niet meer op lijken

Soms denken we ons altijd hetzelfde te moeten gedragen omdat dit nu eenmaal van ons verwacht wordt. Bijvoorbeeld door onze ouders of onze partner. Alleen, dit idee heb je ooit zelf in het hokje over deze persoon gestopt. Dat zij dit van je verwachten. Maar zijn ze werkelijk zo timide dat ze de nieuwe jou niet aan kunnen? En kun jij het werkelijk niet aan dat de mensen om je heen als spiksplinternieuw aan je verschijnen? Wordt het leven daar niet juist leuker, spannender en uitdagender van? Alsof je nog kind bent!

Het is een beetje alsof we een oude foto naast de nieuwe versie van een persoon houden en checken wat er hetzelfde is. Of we allemaal nog ‘normaal’ zijn en doen. Wat mij betreft een saaie hobby. Laten we onze hokjes met enige regelmaat deleten, leeggooien. De fotolijstjes verversen.

In het leven mag je spelen, proberen, uittesten en lol maken.
Kijk naar een stel kinderen, zij weten hoe het moet!

Makkelijke relaties in de liefde te koop