Selecteer een pagina

Oh, wat kunnen we balen van akelige karaktertrekken. Van onze partner, onze kinderen, collega’s en natuurlijk van onszelf. Waren we maar niet zo lui, of hadden we maar meer lef om nee te zeggen. Onze kwaliteiten verbleken bij wat we maar niet onder de knie krijgen.

Ik ben iemand die snel verveeld is
Ik ben iemand die regelmaat nodig heeft

Ik ben iemand die mensen niet zo makkelijk vertrouwt

Ik ben iemand die … (vul je eigen kenmerken maar in)

Wat we vaak niet zien is dat we in alle onschuld onze eigen persoonlijkheid in de loop der jaren zelf geconstrueerd hebben. Zo zijn ook de lastige eigenschappen van je partner en kinderen een projectie van je eigen gedachtenwereld. Je verkiest ze mee te nemen door de tijd, je richt je eigen blik erop.

Persoonlijkheden zijn daarmee niks anders dan een denkgewoonte.

Hebben anderen ons geholpen met de constructie van onze persoonlijkheid?

Wellicht denk je nu dat deze eerste ideeën over je identiteit zijn ontstaan doordat anderen jou altijd eigenwijs of verlegen noemden. Of doordat er op je schoolrapport stond dat je zo ijverig werkte, of juist alles afraffelde. Het kan best lijken dat deze ideeën van buiten jezelf kwamen. En dat ze door meerdere mensen, onafhankelijk van elkaar bevestigd werden. Toch heb je zelf onbewust bepaald welk idee je aannam of juist afstootte. Je het zelf bepaald welke opmerkingen je gehoord hebt, welke je opvielen en welke patronen je daarin dacht te zien. Zo heb je bepaald met welk idee je je bent gaan identificeren of waaraan je geen waarde hechtte.

Het is waarschijnlijk zo dat toen je eenmaal een idee had gekozen (ik ben verlegen) je daarvoor overal bewijs bent gaan zien (zie je, wist ik wéér niet wat ik moest zeggen tegen die leuke vent). En al het bewijs in het tegendeel zie je over het hoofd ziet of wuif je weg. Je identiteit bestaat zo uit niks anders dan een herhaling van denkgewoontes die repeterend gedrag als gevolg hebben.

We vergeten dat we een keuze hebben

Zoals we in ons boek schreven: je hebt je identiteit vormgegeven zoals je een interieur zou inrichten. Waarschijnlijk gebeurde dat onbewust. Je hebt je ik-ben-een-perfectionist-stoel geplaatst en de ik-huil-snel-gordijnen opgehangen. Vervolgens kun je in deze kamer om je heen kijken en een mening hebben over wat je er allemaal in hebt gezet. Het kan je trots maken, of juist verdrietig of bang. Deze laatste twee emoties vinden we vaak niet fijn.

Trek de onderste steen weg

Het is nu eenmaal gebeurd, treuren heeft geen zin. Spijt hebben al helemaal niet. Wie spijt heeft denkt misschien dat er geen weg terug is. Dan is er goed nieuws: jij bent de bouwer van al die persoonlijkheidsconstructies. Van al dat gewoontedenken. Dat geeft je direct een mogelijkheid: de bevoegdheid om je eigen bouwwerken te slopen. Zoals een peuter zijn blokkentoren omgooit, kun je in elk gewenst moment je persoonlijkheid afbreken. Je kunt altijd, elk moment opnieuw beginnen.

Je partner kan weer met een frisse blik bekeken worden.
Je kinderen zijn weer de pure perfectie.

Je ‘oude’ collega’s worden ‘nieuw’ met jouw nieuwe kijk.

En jij? Jij bent in elk moment precies wat je wilt zijn.

Wil je meer Makkelijke Relaties?

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en ontvang het eerste hoofdstuk van Makkelijke relaties in de liefde gratis in je inbox!