Selecteer een pagina

In de serie Zijn-verhaal/Haar-verhaal beschrijven we dezelfde situatie vanuit twee gezichtspunten.
Lees hier Zijn-verhaal over bang zijn onderaan het klimrek

‘Pas je op!’ ik kijk naar mijn man die onderaan het klimrek staat. Hij kijkt langs mij omhoog en ziet er niet al te vrolijk uit. Zelf zit ik ongeveer een meter boven de grond, ik voel niet de behoefte om verder de touwen in te gaan. Dan kijk ik ook omhoog.

Bovenaan de piramidevormige touwconstructie zit mijn jongste zoon.

‘Wow! Zo hoog ben je nog nooit geweest,’ schreeuw ik richting het stipje daarboven, nauwelijks zichtbaar.

‘Ja, dat klopt mama,’ schreeuwt hij trots terug en tegen zijn vader: ‘Kijk papa, ik ben helemaal boven!’ Hij begint op zijn plek een beetje te springen zodat ik door elkaar geschud wordt. Zijn handen stevig om de touwen.

‘Hé, hou je je goed vast! Het is heel hoog hoor! Niet zo springen!’ roept mijn man vanaf de grond. Alsof onze zoon dat niet al doet. Ik zucht van lichte ergernis.

Hij wil heus niet vrijwillig uit het klimrek vallen.

Ik ook niet trouwens. Ik ga weer naar beneden, die touwen zitten helemaal niet lekker en snijden in mijn handen. Ik ben er wel weer klaar mee.

‘Je moet dat klimrek niet zo schudden,’ zegt mijn man als ik in zijn buurt ben. ‘Straks valt hij nog.’

‘Joh stel je niet zo aan!’ zeg ik pinnig. ‘Wat denk je dat er gebeurt als dat klimrek vol met kinderen zit, dan wiebelt hij pas! En ze zijn er nog nooit uit gevallen.’

‘Oh sorry hoor, dat ik mij zorgen maak om onze zoon! Dat zou jij ook eens een keertje moeten doen!’

Auw, die opmerking doet pijn. Er gaat een pakketje vol onzekere gedachten open. Ze stromen door mij heen.

Ik ben geen goede moeder

Aan dit gevoel wil ik helemaal niet toegeven. Ik word boos omdat ik beoordeeld word. Door iemand die mij zou moeten steunen!

‘Wacht even, dus jij vindt het niet oké dat ik op de klimvaardigheden van mijn zoon vertrouw?’ vraag ik nijdig.

Of het daarna nog gezellig is? Nee, niet echt. Ik stamp in mijn eentje naar huis en even later komen de anderen binnen.

Hoe werken de drie principes hier?

Zowel ik als mijn man zaten allebei in een lage gemoedstoestand. Ons bewustzijn was vernauwd. Bij mijn man vanuit angstige gedachten. Hij bleek al helemaal bedacht te hebben hoe de ambulance bij het klimrek moest komen!

Bij mijzelf omdat ik ten eerste mijn concept van ‘goede ouder bij het klimrek’ als norm hield. Dat is in mijn ogen iemand die vertrouwen uitspreekt naar het kind. Maar dat is ook een gedachtenconstructie en daarmee geen waarheid.

Daarnaast voelde ik mij ook nog eens aangevallen. Ik dacht een oordeel te horen van mijn man. Ik voelde mij een slechte moeder. Toch werkt het leven van binnen naar buiten, niet andersom. Wat ik mij niet besefte in mijn vernauwde bewustzijn, is dat ik deze gedachten zelf losliet in mijn hoofd.

Geen goede moeder zijn, is een angst die ik soms heb. Deze gedachten ken ik en ze komen daardoor makkelijk bij mij op. Mijn man zat in zijn eigen gedachtenstorm iets heel anders te creëren. Zijn bewustzijn was op een andere manier op hol geslagen.

Veerkracht in een relatie

In al je relaties zul je momenten beleven waarin je in een lage gemoedstoestand zit. Je kunt het ook een vernauwing, tunnelvisie of een gedachtenstorm noemen. Waar het om gaat, is dat je even geen rust kunt vinden om je te beseffen wat er gebeurt.

Hoe meer inzicht je hebt in de drie principes, hoe eerder en vaker je deze gedachtenstorm gaat signaleren. Bij jezelf en bij de ander. Beiden geloof je je gedachten en daarop reageer je met gedrag.

Oh, ik geloof weer iets…

Zodra je dit doorhebt kun je er met meer afstand naar kijken, je rust terugvinden. Vergeef jezelf en de ander. Heb mededogen, iedereen doet hetzelfde en we maken het allemaal mee. Simpelweg omdat je leeft!

Dit gaan inzien, maakt je relatie veerkrachtiger.

Wil je meer Makkelijke Relaties?

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en ontvang het eerste hoofdstuk van Makkelijke relaties in de liefde gratis in je inbox!

Makkelijke relaties in de liefde te koop