Selecteer een pagina

Met regelmaat zit ik diep in mijn gedachten. Op zo’n moment heb ik dat niet in de gaten, maar denk ik na over wat er net, gisteren of vorige week is gebeurd. Of aan wat er zo meteen, morgen of volgend jaar zou kunnen gaan gebeuren. Ik maal en maal, en omdat het meestal om gedachten gaat die ikzelf minder leuk vind, voel ik me daar niet prettig bij.

Geen aandacht voor mijn omgeving

Ik voel me nerveus, onrustig, bang of boos. Ik heb minder aandacht voor mijn omgeving, en als mijn omgeving mijn aandacht vraagt, bijvoorbeeld wanneer de kinderen willen weten waar hun Nerf pistolen liggen, dan reageer ik ook vanuit dat gevoel.
‘Ja die hebben jullie zelf ergens neergesmeten, hoe moet ik dat nou weten?’ Ik reageer mijn gedachten af op de omgeving waarvoor ik me heb afgesloten.
‘Ik kan mezelf niet eens horen denken als jullie zoveel herrie maken!’

Naarmate ik meer zie van de werking van mijn gedachten en mijn gevoelens, zie ik steeds vaker dat dit is wat ik doe. Ik steek zoveel energie in mijn gedachten dat ik mijn omgeving uit het oog verlies en me niet prettig voel. Daar voel ik me vervolgens schuldig over.

‘Zit ik weer in mijn gedachten! Gek hè, dat ik me niet fijn voel! En dat ik chagrijnig doe tegen Merel. Pffft. Ik wil dit niet meer!’ Helaas heeft het weinig zin om je uit die situatie proberen weg te denken. Als je dat doet probeer je een probleem op te lossen op hetzelfde niveau waarop je het hebt gecreëerd, en dat is onmogelijk.

Even adem halen

Ik heb gemerkt dat dat ook helemaal niet nodig is. Op de momenten dat ik diep in mijn gedachtenstorm zit en me bijpassend slecht voel, zijn er namelijk regelmatig korte momentjes dat ik ineens merk dat ik in een gedachtenstorm zit. Alsof ik even boven water kom om adem te halen. Het voelt heel logisch en natuurlijk om vervolgens met die teug lucht weer de diepte in te duiken, terug mijn gedachtenstorm in.

Maar nu ik me bewust ben van die momentjes, zie ik vaker dat het helemaal niet logisch is, en dat ik ze kan gebruiken om juist uit de gedachtenstorm te stappen. In dat moment zie ik dat ik die gedachtenstorm niet ben, maar dat ik hem heb. En dat ik hem ook los kan laten. Soms maar voor even, soms helemaal. Naast dat het onmogelijk is om mezelf uit mijn gedachtenstorm te denken, is het dus niet eens nodig, want het gebeurt gewoon vanzelf!

Tikje op je schouder

Ik hoef alleen maar op te merken dat mijn bewustzijn mijn aandacht trekt. Alsof het op mijn schouder tikt en zegt ‘He psst… Mikal. Je zit in je gedachten. Kom je weer even terug naar het nu?’ Misschien is het wel geen tikje op mijn schouder, maar een schouderklopje.

Wil je meer Makkelijke Relaties?

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en ontvang het eerste hoofdstuk van Makkelijke relaties in de liefde gratis in je inbox!